Кез-келген нәр­се­нің бар­ екендігіне се­ну үшін ол нәр­се­ні, ал­ды­мен, мін­дет­ті түр­де көзбен кө­ріп ке­лу шарт емес. Еш­бір адам ана­сы­ның құр­са­ғын­да жа­тып, мы­на дү­ниені кө­ріп, со­сын бұл дү­ниеге аяқ бас­қан жоқ қой. Ана­ның құр­са­ғын­да­ғы сә­би өзі­нің жат­қан тар, қа­раң­ғы ме­ке­ні­нен тыс бас­қа әлем жоқ деп пай­ым­да­са, қан­ша­лық қа­те­лес­кен бо­лар еді. Ту­ра сол сияқ­ты біз­дер де осы дү­ниені бар­лық бол­мыс әле­мі деп та­нып, бұ­дан бас­қа әлем жоқ деп пай­ым­да­сақ, құр­сақ­та­ғы ба­ла­дай қа­те­ле­се­рі­міз анық. Өйтке­ні мы­на әлем де ақы­рет әле­мі­мен са­лыс­тыр­ған­да ана­ның құр­са­ғын­дай ға­на.