Бөшкеге құлап, үсті-басы түрлі түсті бояуға бөккен соң, өзін шибөрі емес, тауыс құспын деп шешкен шибөрі туралы хикая

Бiр күні жас шибөрі жүрген қаңғып,
Бояу құйған бөшкеге түстi ырғып.

Шыға сала паңданды, шіренеді:
«Ұжмақтың құсы болдым!» – деп өреді.

«Шибөрі емес, көріңдер, затым басқа,
Мен деген тауыс құспын ғажайыпша!»

Терiсi алабажақ түрге еніп,
Күн көзiмен құбылды нұрға бөлiп.

Алқызыл, көгілдір де, ашық арай,
Бөленді түрлі түске ол ғажайып.

Шибөрілер аң-таң боп таңырқасты:
«Бауырым-ау, бұл не күй?» – десiп жатты.

«Неліктен мұнша тасып, паңданасың,
Жолдасқа жоғарыдан көз саласың?»

Бір досы таңғалғаннан қарап тұрып,
Сұрады шын мәнісін ұққысы кеп:

«Міңберге шығып алып уағыз айтар,
Қарт пен жасқа шіреніп ақыл сатар,

Өтірік көкірекпен, құр сөзіңмен,
Елді арбап не көріндi көзіңе осы?

Түсің мен құбылғаның бәрі де бос,
Бойыңда ізгілік, кие де жоқ.

Бояуға малғаныңмен теріңді тек,
Қасиет қонбайды ғой құр реңнен.

Үстіңе қандай тонды кисең де сен,
Бояудың тұнбасысың өле-өлгенше!»

Бірақ та шіренген аң қаперге алмай,
Жауап берді сын айтқан досына бұлай:

«Қарашы сұлуыма, өңіме жарқын,
Тіпті бақсы тәңірде жоқ мұндай сән.

Кеше ғана елеусіз жүрген едім,
Жұпарлы гүлдей болып түрленгенім.

Бас ұрыңдар көркіме, иіліңдер,
Діннің бағы, Құдайдың тірегімін.

Алланың рақымы мен нұр-шапағаты,
Ешкімге мағандай бақ дарымапты.

Енді ұғып алыңдар бәрің мүлде:
Мен емеспін енді, қарабайыр шибөрі де!»

Ел айтты: «Кімсің онда, тақсыр мырза?»
«Тұмарымын бейіштің, тауыспын!» – деді ол да.

Сұрады: «Бейіштің бақ-алқабын,
Байытасың ба тауыстай сайран салып?

Жасайсың ба айналаңа нұрлы шуақ?»
Ойланып: «Жоқ...» – деді ол сәл тосылып.

«Айтшы онда, тірегіміз, панамыз ең,
Тауыстай дауыстап шырқайсың ба сен?»

«Жоқ, ондай өнерім жоқ...» – деді сонда.
«Онда сен бос мақтаншақ, сорлы ғана!

Шөл даланы тек кезген жан, қалайша,
Айта алар Мәдина мен Мина жайлы?

Бояуға малынған бір сорлы аңсың сен,
Ал тауыстың сұлулығы – Тәңірінен!»¹