Ымырт тағы өлең оқып өткенге,Көшелерден сөз жинап жүр көп пенде...Ертең үміт сығалаған шығыстан,Келер жылы қар жылап тұр көктемде.   Ал сен болсаң түс көресің күнімен,Өмір сүріп ой кешесің түнімен.Желдің мұңын түсінбеген боласың,Ай туғанда аппақ гүлдің түбінен...

Бөлменің іші қап-қараңғы. Мүлгіген тыныштық. Жазира арасында ауыр күрсініп қояды. Еңсесін басқан ауыр ойдан арыла алмай жүргеніне қаншама күн. Осы түнгі тыныштық оның мазасын алады. Ескі жараның аузы тырналып, есіне сол күнгі оқиға түсе береді. Сол жақ қырымен жатты. Жүрегінің дүрсілі кеудесін...